شبی ازپشت یک تنهایی نمناک وبارانی تورابالهجه ی گلهای نیلوفرصداکردم تمام شب برای 

باطراوت بودن باغ قشنگ آرزوهایت دعاکردم پس ازیک جستجوی نقره ای درکوچه های آبی

احساس توراازبین گلهایی که درتنهاییم روییدندباحسرت جداکردم وتودرپاسخ آبی ترین موج

تمنای دلم گفتی:دلم حیران وسرگردان چشمانیست رویایی ومن تنهابرای دیدن زیبایی آن

چشم تورادردشتی ازتنهایی وحسرت رهاکردم...این بودآخرین حرفت ورفتی......ومن بعدازعبور

تلخ وغمگینت چشمهایم رابه روی اشکی ازجنس غروب ساکت ونارنجی خورشیدواکردم...

نمیدانم چرارفتی...؟نمیدانم چرا...؟شایدخطاکردم وتوبی آنکه فکرغربت چشمان من باشی

نمیدانم کجا...؟تاکی...؟برای چه......؟ولی رفتی...

وبعدازرفتنت باران چه معصومانه میباریدوبعدازرفتنت...

وبعدازرفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت وبعدازرفتنت رسم نوازش درغمی خاکستری گم شدوگنجشکی که هرروزازکنارپنجره بامهربانی دانه برمیداشت تمام بالهایش غرق دراندوه غربت شد...وبعدازرفتنت آسمان چشمانم خیس باران بودوبعدازرفتنت انگارکسی حس کردمن بی توتمام هستیم ازدست خواهدرفت..کسی حس کردمن بی توهزاران باردرلحظه خواهم مرد..وبعدازرفتنت دریاچه بغضی کرد...کسی فهمیدتونام مراازیادخواهی بردومن باآنکه میدانم توهرگزیادمراباعبورخودنخواهی بردهنوزآشفته ی چشمان زیبای توام برگرد.....برگردوببین که سرنوشت انتظارمن چه خواهدشد...وبعدازاین همه طوفان و وهم وپرسش وتردیدکسی ازپشت قاب پنجره آرام وزیبا گفت:توهم درپاسخ این بی وفایی هابگوکه در راه عشق وانتخاب آن خطاکردم......ومن درحالتی مابین اشک وحسرت وتردیدکنارانتظاری که بدون پاسخ وسرداست..درامواج پاییزی ترین ویرانی یک دل کنارغصه ای ازجنس بغض کوچک یک ابر...نمیدانم چرا...؟شایدبه رسم عادت پروانگی مان بازبرای شادی وخوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعاکردم.....

فقط به خاطریه نفر"و"...